Vluchten kan niet meer!

maandag 21 maart 2016 16:07
Door Jan Atze Niicolai en Brigitta Scheepsma

De vluchtelingenstroom roept uiteenlopende reacties op. Van een warm welkom vanuit compassie en medemenselijkheid, tot een gevoel van grote bedreiging. Bedreiging van onze beschaving. Bedreiging van onze welvaart, en van onze door ons zelf benoemde hoogwaardige waarden en normen.

Bovendien hebben verschillende burgers het gevoel dat vluchtelingen beter behandeld worden dan zijzelf. Zij -de vluchtelingen- krijgen wel ‘gemakkelijk’ bijstand en een goedkope huurwoning.       

Klopt dit beeld? Worden vluchtelingen beter behandeld dan de ‘eigen bevolking’? En hoe zouden we dan kunnen of moeten reageren?

“Je moet het de vluchtelingen niet te gemakkelijk maken,” is een mogelijke reactie, en op dit moment overduidelijk het beleid van de huidige regering. Eigenlijk is dit altijd al het onderliggende verborgen motief geweest in het asielbeleid van onze zogenaamde  solidaire samenleving: lange wachttijden, slechte huisvesting, een ontmoedigingsbeleid.

Allemaal uit angst voor de ‘aanzuigende werking’? Maar ondanks het duurzame gebrek aan deze aanzuigende werking is er nu geen houden meer aan. Ze komen! 

Wordt het daarom niet de hoogste tijd dat Nederland gewoon moet laten zien dat we voor iederéén in Nederland een goed land zijn. Dat iedereen die hier al woont, én degenen die hier komen -omdat ze huis en haard moeten verlaten- gewoon goed en gelijk behandeld worden.

We kunnen de vluchtelingenstroom aan, als we ervoor zorgen dat zowel mensen die al jaren op de wachtlijst staan voor een sociale huurwoning, én vluchtelingen goed gehuisvest worden. Als er aandacht en begrip is voor iederéén die zich een rotje solliciteert, maar geen betaalde baan krijgt. Als betaald én onbetaald werk gelijkwaardiger en gerespecteerd worden.

De vluchtelingenstroom legt een open zenuw bloot. Want worden in Nederland niet al heel lang velen uitgesloten en slecht behandeld? En wordt dit nu beter zichtbaar dankzij nieuwkomers? Vluchten kan niet meer!

Het vluchtelingenvraagstuk is een hefboom om de verloederde gelijke behandeling op orde te krijgen. Niemand in Nederland hoort jaren te wachten op een sociale huurwoning. Niemand moet door twintig hoepels hoeven te springen voor een bijstandsuitkering. 

Ook internationaal legt de vluchtelingencrisis een zenuw bloot, waar we de afgelopen decennia amper meer over praten: de grote verschillen tussen arm en rijk in deze wereld.       

Er zijn grote zorgen in Europa, dat we de vluchtelingenstroom niet aan zouden kunnen. We kunnen veel, maar willen niet de hele wereldbevolking in 1 werelddeel opvangen. We proberen vluchtelingenstromen te beperken.  
   
Maar als we dit reële voornemen kans van slagen willen geven, moeten we eindelijk echt iets doen aan de grote verschillen tussen arm en rijk in deze wereld!

De vluchtelingenstroom wijst ook hier op. Wij kunnen onze ogen er niet meer voor sluiten. Achtten we het –alweer een beetje stiekem- ooit in ons belang dat Europa rijk bleef, en de rest arm? Ook deze zenuw wordt blootgelegd! Door de groter wordende onvermijdelijke vluchtelingenstroom verdampt dit Europese belang van uitsluiting en verschil. We zullen nu écht iets moeten doen aan de grote mondiale economische verschillen. Vluchten kan niet meer. 
   
En hoe zit het tenslotte met de emancipatie van allerlei groepen burgers in ons land? Onze eigen onvoltooide emancipatie, gebrek aan respect, en ongelijkwaardigheid bedekken we liever met een dun laagje vernis: een schone schijn.

Waar zijn onze hoogwaardige waarden en normen? Goed voorbeeld doet volgen! We konden ‘comfortabel leven’ met de ontkenning van racisme, uitsluiting, en gebrek aan gelijkwaardigheid in onze ‘superieure’ cultuur. Totdat de vluchtelingencrisis al deze verborgen zenuwen blootlegt.

Kortom: de vluchtelingencrisis is ook onze eigen crisis. Vluchten kan niet meer.

Dit stuk is eerder gepubliceerd in de FD van 25 februari en de Leeuwarder Courant van 7 maart 2016